Who Cares. Solidariteitet, van de VVD heb je niets te verwachten, maar nu ook de PvdA?

Dinsdag is het zover. Van beide zijden wordt in Amerikaanse media verzekerd dat het een gelopen race is voor de eigen kandidaat. Terwijl Obama en Romney nog duizend handen schudden in de swing states, pakken de laatste banencijfers goed uit voor de president. Een saaie campagne, spannend tot de laatste dag.

Legioenen juridisch geschoolde vrijwilligers reizen af om tegenstanders bij de stembus te beloeren. Beschuldigingen vliegen heen en weer: stemcomputers waar mee is geknoeid, (Republikeinse) autoriteiten die arme (Democratische) stemmers van het stembureau weghouden. Geen Amerikaan kan zijn ontgaan dat er verkiezingen zijn voor president, leden van het Congres en een waslijst van lokale functies.

Zo onzinnig als vergelijkingen tussen de Verenigde Staten en Nederland ook zijn, er is niets tegen om te kijken naar de kwaliteit van de democratie hier en daar. In Amerika zijn ontelbare mensen druk met bellen, cakes bakken en op deuren bonzen. Daden en dollars. Hier zapt men langs de campagnes. Dit land loopt drie weken storm op tv. En dan de mistbank.

Maandag was het zover. Zes weken na de verkiezingen hadden de twee winnaars nieuws voor de kiezer. Het Kamerdebat, dat zou gaan over de eerste formatie zonder staatshoofd, werd een voorschot op de bespreking van de regeringsverklaring volgende week. De heisa over de zorgpremie, die meer naar draagkracht geheven zal worden, duldde geen uitstel.

De middenpartijen plus de PVV kwamen op voor allerlei middengroepen. De SP vond als enige dat de gekozen nivellering (wie meer verdient betaalt een hogere premie) niet ver genoeg ging. Binnen de VVD brak de hel los. De fractie kreeg duizenden boze mails en een paar vermanende oudgedienden over zich heen.

De PvdA, die vandaag goedkeuring van de partij vraagt voor de Paars3-coalitie, smaakte het beperkte genoegen als winnaar van de onderhandelingen te paraderen. Iedereen kan winkelen in het regeerakkoord van 82 bladzijden om zijn gelijk te halen. Een nieuwe deuk in de omroepbegroting en die van ontwikkelingssamenwerking, verlaging van de toptarieven in de inkomstenbelasting zijn VVD-winstpunten.

De opwinding over de inkomensafhankelijke zorgpremie liet zien dat nog steeds geldt: waar geen goed-georganiseerde lobby is, kan men zonder politiek gevaar bezuinigen. De internationale hulporganisaties hebben de bezuinigingen onder Rutte I ook met lede ogen moeten aanzien. De steun voor de steun is weggevallen. De formidabele aanslagen op de AWBZ zijn deze week ook in stilte geïncasseerd.

Wie klaagt met enige weerklank over de bekorting van de WW? Iemand bezorgd over jeugdwerkloosheid? De zorgzame samenleving is een beetje uit.

Het mobiliserend vermogen van de zorgpremies is oneindig veel groter. De Telegraaf, die de VVD eerst in het zadel hielp, riep de verontwaardigden begin deze week op om zich op te winden. Nivellering als woord is van oudsher vloeken in de VVD-kerk, maar het lijkt of oudere, enigszins welgestelde VVD’ers nu wel inzien dat zij meer voor zorg moeten gaan betalen.

De mobilisatie wordt nu gezocht en gevonden bij twee keer modaal (66.000 euro) en hoger. Volgens sommige berekeningen moeten die mensen veel meer inleveren dan de 0,6 procent die het aanstaande kabinet op voorspraak van het Centraal Planbureau voorspelt. ‘De VVD heeft hardwerkende mensen in het pak genaaid’, is het type reactie dat de verontwaardiging tekent.

Daarbij wordt er stilzwijgend van uit gegaan dat mensen die minder verdienen niet hardwerkend zijn. De (sub-)modalen worden door Rutte II ontzien. De klagers hebben lak aan hardwerkende schoonmakers, administratieve medewerkers, beginnende politiemensen en verpleegkundigen. Net als Romney met zijn opmerking dat 47 procent van de Amerikanen Obama stemt omdat zij afhankelijk zijn van staatsuitkeringen. Nietsnutten.

Hier worden de grenzen van de solidariteit nakend zichtbaar. ‘Onze man’ de VVD-leider wordt in één dag ‘Marx Rutte’. Dat hij uitlegt dat de hele optelsom van maatregelen leidt tot minder drastische inkomenseffecten geloven de bozen geen minuut. Schijt aan de onderklasse. De VVD heeft met succes gevist in de wateren van de Tegenpartij en oogst nu vertrouwen per dag en per maatregel, voorzover die de enige echt hardwerkende Nederlander bevalt.

Geen verrassing voor wie de Amerikaanse discussie rond ‘Obamacare’ een beetje heeft gevolgd. Na zijn aantreden vier jaar geleden heeft de president veel politiek kapitaal geïnvesteerd om met brede steun in het Congres wetgeving te laten aannemen die een einde maakte aan het schandaal van 45 miljoen zonder zorgverzekering, aan de onverzekerbaarheid van mensen zonder baan of met een bestaande aandoening.

Met eindeloos geduld en veel concessies kreeg Obama een verwaterde wet door het Congres. Sindsdien heeft een rabiate meerderheid, gefinancierd door geld van anti-overheidsmiljardairs en verzekeraars, alles gedaan om de wet te saboteren. Het Supreme Court heeft de wet niet durven afkeuren. Het verzet is vooral ideologisch: solidariteit is voor sukkels. Who cares? Wie werkt wordt niet ziek.

De Amerikaanse democratie is de afgelopen jaren vrijwel tot stilstand gekomen in deze strijd om solidariteit uit het wetboek te halen. In Nederland wordt ongetwijfeld een oplossing gevonden, met iets minder scherpe kantjes. De VS kan nog niet dromen van zoveel inschikkelijkheid en praktisch besef. Maar Nederland beweegt de Amerikaanse kant op, niet andersom.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s