Progressief links’ is het nieuwe ‘rechts’

Arme Diederik Samsom. Is er nou niemand te vinden die het voor hem opneemt?

Zes pundits verzamelde De Wereld Draait Door aan tafel, en slechts een van hen – Prem Radhakishun – had die ene millimeter mentale ruimte over in zijn hoofd waar de mogelijkheid zóú kúnnen bestaan dat er wellícht valide politieke redenen zóúden kúnnen zíjn om tégen dat akkoord te stemmen. De rest van die tafel – van de studio, van heel Nederland! – gaf zich over aan de nationale hallucinatie. In Den Haag had zich een Wonder voltrokken! Uit wanhoop en verwarring waren eenheid en daadkracht geboren! Venite adoremus!

De Nederlandse publieke ‘opinie’ krijgt steeds meer trekken van een rollercoaster: we zitten vastgesnoerd, koers en snelheid zijn geprogrammeerd, het enige wat we kunnen, is af en toe „WAAAAA!!!!!” roepen. Of overgeven.

Ooit ging het zo: de journalist bedacht een sterk verhaal en de politicus suste dat met bezwerende formules van het type ‘dat heeft u mij niet horen zeggen’. Nu zeggen de media dat Arie Slob, Jolande Sap en Alexander Pechtold zonder natte voeten over de Hofvijver zijn gelopen en Slob, Sap en Pechtold zeggen: ‘Ja, goed van ons hè?’

Politiek en journalistiek hadden vroeger ieder hun eigen reality distortion field, nu maken ze er samen één, van het dubbele wattage. Dat John Leerdam weg moest omdat hij zijn ‘geloofwaardigheid’ zou hebben verspeeld, is eigenlijk een achterhaalde reflex. Consistentie is in de moderne politiek helemaal geen vereiste meer. Die plaats is ingenomen door Maurice de Hond. Alles wordt voortdurend herijkt, ook de taal.

De opstelling van Samsom werd al gauw getypeerd als ‘ouderwets links’. ‘Progressief links’ zou vóór hebben gestemd. Dus, noteert u even: ‘progressief links’ is het nieuwe woord voor ‘rechts’. Kiezen voor cijfers en systemen is ‘progressief’, kiezen voor mensen is ‘ouderwets’. Sla de website van GroenLinks en partijblad de Helling er maar op na: het ene Keynesiaanse betoog na het andere. En dan tekenen voor een Hayekdieet.

Omdat het zo moeilijk is stabiele parlementaire meerderheden te vormen, moeten partijen steeds vaker pacteren met de vijand. Dat klinkt niet prettig, dus ook daar is een nieuwe term voor. Dat heet voortaan ‘over je schaduw heen springen’. Het één beloven en het ander doen is geen bedrog, maar een acrobatische prestatie!

Door die wisselende, instabiele allianties wordt het steeds moeilijker voor partijen om een duidelijke visie uit te dragen en ontstaat het beeld van ideologisch opportunisme ter wille van de macht. Ook daar is een verbale oplossing voor. Wij noemen dat ‘het radicale midden’. Net als ‘over je schaduw heen springen’ is dit een oxymoron, de vereniging van onverenigbaarheden, zoals een ‘oorverdovende stilte’ of een ‘vreedzaam bloedbad’. Een andere populaire politieke oxymoron is ‘zelfregulering’. Let op: hoe meer oxymorons een politicus gebruikt, hoe groter de kloof tussen waarheid en leugen die hij probeert te overbruggen.

Tot slot misschien wel het meest gehoorde zoemwoord rond het Wonder van Kunduz: ‘verantwoordelijkheid nemen’. Het begrijpen van een nieuwe zegswijze begint met de vraag wat er vroeger op die plaats stond. Waar in een vacaturetekst ‘uitdaging’ staat, bijvoorbeeld, stond vroeger ‘taak’. ‘Verantwoordelijkheid nemen’, waar kwam dat voor in de plaats? Wat deden ChristenUnie, GroenLinks en D66? Ze schoven hun principes opzij en gingen voor de macht. Juist. En dan nu in goed politiek Hedenlands: ‘in het radicale midden sprongen zij over hun eigen schaduw heen en namen hun verantwoordelijkheid’.

Geen deskundige heeft mij kunnen uitleggen waarom die Catshuisonderhandelingen in ’s hemelsnaam zeven weken moesten duren (of het moest zijn dat Geert Wilders en Maxime Verhagen er wel aardigheid in hadden om Mark Rutte met een eindeloze reeks synoniemen voor ‘geen commentaar’ eigenhandig zijn reputatie als great communicator te zien afbreken), maar die miraculeuze 36 uur blijkt nu toch íéts te kort geweest. Het akkoord is „te vaag om te berekenen”, meldt het Centraal Planbureau. We hebben gedanst voor een fictie, als een indianenstam. Áls Diederik Samsom vorige week een fout maakte, was het niet dat hij de Kunduzdeal verwierp, alleen dat hij door het „WAAAA!!!” even zijn cool verloor.

Jan Kuitenbrouwer

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s