Vergoeden van IVF en Eiceldonatie is decadent.

Het Universitair Medisch Centrum Utrecht is deze maand begonnen met het werven van eiceldonoren.Hiermee moet een zogeheten eicelbank wordenopgericht.

Vrouwen die zelf niet

zwanger kunnen worden, kunnen
dan gemakkelijk voor een donor bij
de eicelbank en voor verdere ivf-behandeling
bij het ziekenhuis terecht.
Volgens hoogleraar voortplantingsgeneeskunde
Bert Fauser voorziet
het ziekenhuis hiermee in „een duidelijke
behoefte bij een bepaalde
groep vrouwen”.
Op de berichten over de eicelbank
volgde vrijwel geen commentaar.
Het is prima toch, als die arme vrouwen
die geen kinderen kunnen krijgen
worden geholpen? Een teken van
beschaving en medemenselijkheid,
toch? Nee, het is helemaal niet prima.
Het is een volkomen verkeerde
besteding van gemeenschapsgeld.
Een paar dagen na het bericht over
de eicelbank, op 6 april, verscheen
een alarmerend artikel in Metro, getiteld
‘Vechten voor Gerzon’. Hierin
vertelt de 25-jarige Sarah Mathijs
hoe moeilijk het is om voor haar
vriend Gerzon, die acute leukemie
heeft, een stamceldonor te vinden.
Gerzon moet spoedig een stamceltransplantatie
ondergaan om de
ziekte te kunnen overleven, maar hij
is van oorsprong Moluks. In de stamcelbank
zijn bijna geen niet-westerse
donoren opgenomen. Hierdoor is de
kans op een match maar klein.
In het artikel stond ook dit: „De
stamceldonorbank krijgt geen overheidssubsidie
en bekostigt de donorwerving
uit eigen middelen.

De net opgerichte eicelbank in Utrecht krijgt
wel subsidie en stamcelbanken voor mensen
met levensbedreigende ziektes niet. Dit zou
omgekeerd moeten zijn, stelt Isabelle Buhre.
Als je zelf liever geen donor wilt worden,
maar wel wilt bijdragen, kun je ook
geld geven.” Inderdaad smeekt de
Stamcelbank op zijn website, stamceldonor.
org, om geld.
Het is onbegrijpelijk. In een en dezelfde
week zien we het volgende:
het UMC Utrecht kan gemeenschapsgeld
uitgeven aan een database
van menselijk materiaal, die dient
voor de persoonlijke wens van een
klein aantal vrouwen. Een andere database
van menselijk materiaal moet
zichzelf zien te bedruipen, hoewel
deze er is om doodzieke mensen te
genezen. Wat heeft nu prioriteit?
Ivf-behandelingen, die geen enkele
medische noodzaak kennen en
tussen de tweeduizend en vierduizend
euro per keer kosten, worden
vergoed door de verzekering. Ook
donoren voor de nieuwe eicelbank
van het UMC zullen een vergoeding
krijgen – zo’n negenhonderd à duizend
euro per persoon. Professor
Fauser in De Telegraaf: „We leven wel
in 2012, mensen hebben een drukke
baan, kinderen, je kunt het niet helemaal
zonder compensatie doen. Dan
komt er niemand.”
Nou, dan komt er maar niemand.
Het vergoeden van eiceldonatie
en ivf-behandelingen
is pure decadentie. Een eicelbank
en ivf vallen in het rijtje van
cosmetische chirurgie en haartransplantatie.
Mensen zijn ongelukkig
met een aspect van hun leven
en willen dit veranderen met medi-
sche middelen. Juist omdat dit inspeelt
op een persoonlijke wens en
niet opmedische noodzaak, zoals bij
kanker of een andere ziekte, kan dit
prima worden geregeld via aan regels
gebonden privéklinieken.
Bovendien zijn er alternatieven
voor paren die geen kinderen kunnen
krijgen: adoptie, het zorgen voor
pleegkinderen of het mede zorgdragen
voor de kinderen van anderen,
bijvoorbeeld van familieleden of
vrienden. Dit is zelfs een beter alternatief
dan ivf, bezien in het licht van
de overbevolking van de Aarde. We
leven met bijna 7 miljard mensen.
Dit aantal zal nog toenemen, tot 9
miljard in 2050. De ecologische voetafdruk
van de wereldbevolking
wordt veel te groot voor de draagkracht
van de aarde. UNICEF schat
bovendien het aantal weeskinderen
tussen de 143 en 210 miljoen. De
overheid zou mensen eerder moeten
stimuleren om kinderen te adopteren
dan één cent uit te geven aan een
eicelbank.
De kosten van de gezondheidszorg
stijgen naarmate
we gezamenlijk ouder worden
en naarmate er betere behandelmethoden
beschikbaar komen. Er
zullen dus keuzes moeten worden
gemaakt. Gemeenschapsgeld moet
gaan naar het genezen van ziekten,
bijvoorbeeld via stamceltransplantatie,
en niet naar de persoonlijke kinderwens
van een kleine groep vrouwen,
die bovendien diverse alternatieven
voorhanden hebben. Voor
puur egoïsme – ‘ik wil per se een
kindje van mezelf’ – wil ik geen belasting
betalen. Voor het genezen van
een ernstige ziekte, die de één toevallig
overkomt, maar ons in principe
allemaal zou kunnen overkomen, is
het wel gerechtvaardigd om gemeenschapsgeld
uit te geven. Sterker nog:
dat is onze morele plicht.
De stamcelbank verdient overheidssubsidie
en een eicelbank en
ivf-behandelingen niet. Het wordt
tijd dat deze verkeerde prioriteit in
onze gezondheidszorg wordt rechtgezet.

Isabelle Buhre is journalist en kernlid
van de liberale denktank Liberales

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s