Charlatans en Boekaniers

Image

Charlatans en boekaniers NRC 28-3-2012

Jan Kuitenbrouwer

In het voetspoor van Emile Roemer heeft ook de frisse nieuwe leider van de PvdA, Diederik Samsom, zich nu solidair verklaard met de stakende schoonmakers. Terwijl hij dat deed, vorige week in Pauw & Witteman, moet in ten minste één Nederlandse huiskamer geknars der tanden hebben geklonken, en wel bij de voorzitter van de verenigde schoonmaakbedrijven, Hans Simons, oud-staatssecretaris van Volksgezondheid voor – tiens! – de PvdA. Simons houdt nu alweer veertien weken vol dat het economisch onverantwoord is om schoonmakers hun eerste twee ziektedagen door te betalen, een sociaal-democratische verworvenheid die hij kennelijk niet onderschrijft.

Met een latter day Jan Schaefer en een voormalige Greenpeacebarricadist aan het roer kan de PvdA nu wel de volle zee kiezen, maar wat doet de partij met al die schipperaars onder de kust? Bij het CDA is het vanouds een balanceeract – soms dragen we links, soms dragen we rechts, en dan vermaken we gewoon de broek. Voor de PvdA is het minder eenvoudig. Voorzie een kale kip maar eens van nieuwe veren, in het begin ziet dat er niet uit.

Een van de argumenten waarmee PvdA’ers zich afzetten tegen de SP, Ronald Plasterk deed het afgelopen weken herhaaldelijk, is dat de PvdA een ‘sterke bestuurlijke traditie’ heeft. Ons kun je met een gerust hart het roer geven, wordt daarmee bedoeld, die SP’ers jagen het schip op de klippen. Inderdaad, de bestuurlijke prestaties van PvdA’ers zijn geregeld het voorwerp van media-aandacht. Zorgbazen die ver boven de norm verdienen en bij wanprestatie een zak geld toe krijgen, oud-ministers die exorbitante bonussen toekennen en opstrijken, argeloze wethouders die zich laten leegkloppen door projectontwikkelaars, schoolbestuurders die bouw en onderhoud in handen geven van gangsters, het zijn natuurlijk niet uitsluitend PvdA’ers die dit soort bestuurlijke wapenfeiten kunnen claimen, maar wel opvallend vaak. Gisteren nog in deze krant: twee commissarissen van Vestia, dikke vrienden van meesteroplichter Erik Staal, samen miljarden gemeenschapsgeld zoekgemaakt, raadslid en burgemeester van de PvdA. Staal bouwt een paleis op Bonaire, de Vestiahuurders bouwen dit jaar geen schuurtje.

Tja, dat krijg je met een ‘bestuurlijke traditie’. Hedy d’Ancona privatiseerde de filmkeuring en even later lag Kubricks Lolita voor ‘alle leeftijden’ in de videotheek. Waar de Wet verbetering poortwachter van Willem Vermeend (2001) toe leidde, konden we zondagavond in Zembla zien: de administratie van het ziekteverzuim werd geoutsourcet aan halve criminelen die lak hebben aan privacy en secretaresses telefonisch laten bepalen of je al weer aan het werk kunt.

De Volkskrant beschreef afgelopen zaterdag hoe de Rotterdamse Scholenkoepel BOOR z’n bouwzaken en onderhoud uitbesteedde aan een crimineel die de zaak voor miljoenen oplichtte, en ook hier hebben we te maken met de bestuurlijke traditie van de PvdA. Medewerkster Hanneke Drost „voelt zich belazerd”. „Weet je, ik stem Partij van de Arbeid”, jammert zij, „en bij BOOR zijn wij bijna allemaal van de Partij van de Arbeid. Het past gewoon niet in ons wereldbeeld. Wij hebben het beste voor met de mensen. We zijn naïef geweest”. Famous last words van een robuuste bestuurder. Waarschijnlijk heeft zij nu op gemeentekosten een coach.

PvdA-bewindslieden zijn de afgelopen twintig jaar vooral druk geweest om publieke voorzieningen waar hun politieke voorouders lang en hard voor hebben gevochten, uit handen te geven aan charlatans en boekaniers. Aan Jacobse en Van Es-types, die het feilloos ruiken als aan de andere kant van de stad een vleespot opengaat, in de auto springen en onderweg het kulverhaal in elkaar draaien waarmee ze daar een flinke portie van gaan lospraten. Vervolgens treden ze toe tot een raad van commissarissen of worden werkgeversvoorzitter. Ziedaar de tragiek van de PvdA: een fatale miskenning van de diepste essentie van zijn bestaansrecht – rechts belegert de publieke sector, links verdedigt hem. Collaboratie wordt gestraft.

Hoe de SP het in dit opzicht ooit zal doen, staat te bezien, zeker, maar als ik de PvdA was, zou ik die fameuze bestuurlijke track record van de partij niet onnodig onder de aandacht brengen. Spekman en Samsom kunnen wel weer een rebellenclub van de PvdA willen maken, maar met al die partijprominenten die zo overduidelijk schijt hebben aan de publieke zaak, wordt het een moeizame spagaat.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s