ABN AMRO Ze gaan gewoon niet harder werken van zo’n bonus

In het interview antwoordde Peter Wakkie: „Zij hebben hun doelstellingen steeds met vlag en wimpel gehaald. Als je die gehaald hebt, heb je recht op een bonus.” (NRC, 31/3)
Als oud-lid van het bestuur van een grote Amerikaanse onderneming heb ik kunnen profiteren van bonusregelingen. Als ik andere (Amerikaanse) leden privé vroeg of ze meer hun best deden vanwege die regeling, was hun antwoord altijd dat dat niet het geval was. Van Nederlanders in het bedrijf kreeg ik hetzelfde antwoord.
Bestuurders van een onderneming krijgen een uitstekend salaris en dan mag worden verwacht dat ze zich volledig inspannen om de verwachtingen waar te maken. Als ze alleen beter hun best doen als ze een bonus kunnen krijgen, is er iets mis met hun instelling.
De doelstellingen waar Wakkie over spreekt zijn overigens vaak arbitrair. De beoordeling van het halen van doelstellingen, ook al doe je dat met ingewikkelde systemen, komt vaak toch neer op gevoelsmatige inschatting, aangezien er te veel storende, onvoorziene elementen zijn.
Kortom, je kunt je afvragen of het stelsel van bonussen voor bestuurders niet erg uit de hand gelopen is. Voor echte ondernemers kun je daar anders over denken, maar bestuurders van veel bedrijven en zeker van ABN Amro kun je toch niet echt ondernemers noemen.
C.J.C.Smeets OUD-BESTUURDER FLUOR CORP.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Narcisten en Psychopaten

Gelukkig is de beursgang van onze nationale bank voorlopig afgeblazen door minister Dijsselbloem. Een niet-psycholoog (Jeroen Smit) heeft overtuigend materiaal aangedragen voor het psychologisch mechanisme dat niet alleen bij ABN Amro maar in de gehele kredietcrisis een grote rol speelde: narcistische grootheidsfantasieën bij leidinggevenden. Leidinggevenden met bovengemiddelde narcistische trekken zien niet in dat banken (net als mensen) fragiel en kwetsbaar zijn. In hun omnipotentie fantaseren ze dat de ‘sky the limit’ is en dat de door hen bedachte financiële producten bestand zijn tegen slecht weer. Linksom of rechtsom kennen ze zichzelf salarisverhogingen toe omdat ze abusievelijk geloven dat ze een hele bijzondere bijdrage leveren. Indien ze ook nog wat psychopathisch zijn (en dat is geen uitzondering) zien ze zelfs vaak in dat hun bijdrage niet bijzonder is, maar zijn ze alleen uit op eigen gewin en manipuleren anderen en het bedrijf zoveel ze kunnen. Zijn ze ook nog wat autistisch, dan functioneren ze sociaal gebrekkig, laten ze zich niet corrigeren en hebben ze gebrek aan empathie voor de medewerkers en de klanten. Veel mensen aan de top worden gekenmerkt door een combinatie van deze psychologische stijlen: de recente salarisverhogingen bij ABN Amro wijzen op aanwezigheid van dit destructief psychologisch mengsel.

In plaats van een zakenbank zou de bank onder staatsbeheer gericht kunnen zijn op particulieren, kleine en middelgrote ondernemers en zzp’ers. De bank zou dan weer kansen bieden aan kleine ondernemers en deze grote groep Nederlanders bij de bank betrekken. De bank zou dan ook de eerste staatbank met een moraal kunnen worden. Nederlandse managers en leidinggevenden scoren volgens ons vergelijkende onderzoek naar emotionele intelligentie toch al erg laag op sociale verantwoordelijkheid. De ABN Amro bank kan een eerste stap zijn op een pad waar men in Nederland nu erg aan toe lijkt te zijn.

Prof. dr. J. Derksen Klinisch psycholoog, leidinggevende Studiecentrum voor Narcisme, Psychopathie en Autisme, Radboud Universiteit Nijmegen.


Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dunne Feitjes (noemen ze het bij de VVD)

‘Dunne feitjes’

Frits Abrahams
Niet alles wat Mark Verheijen, de VVD-gedeputeerde uit Limburg, zegt is even betrouwbaar. Zo heeft hij ergens gezegd dat „Venlo de beste plek is om een orgasme te krijgen”. Hiermee wilde hij aangeven dat in Venlo, waar hij wethouder was, alles drie keer langzamer gaat dan elders.

Omdat ik, net als hij, lang in Venlo heb gewoond, kan ik dit tegenspreken. De orgasmes waren er goed (ook al probeerde de plaatselijke pastoor ze tegen te werken) maar zeker niet langzamer dan elders, integendeel: om ontdekking te voorkomen werden ze soms nogal snel afgewerkt.

Zou alles wat Verheijen over zijn declaratiegedrag zegt wél kloppen? Daar begin ik nu ernstig aan te twijfelen. Ik zag hem in het NOS Journaal, omstuwd door journalisten. Hij probeerde een zo achteloos mogelijke indruk te maken terwijl hij doorliep. Niet stilstaan, maar in beweging blijven, moet de VVD-voorlichter hem geadviseerd hebben. Dat is een public relations-wet die je steeds vaker ziet uitgevoerd, vooral door in het nauw gebrachte politici en maffiosi.

„Het raakt me wel”, zei hij in de microfoons, „maar dit zijn geen grote misstanden. Natuurlijk wel een aantal fouten en die gaan we rechtzetten.”

Fijn dat hij bereid is ten onrechte gedeclareerde kosten terug te betalen! Jammer alleen dat hij met die toezegging gewacht heeft totdat NRC-verslaggevers Joep Dohmen en Paul van der Steen erover berichtten. Waarom trekt hij zich eigenlijk iets aan van berichtgeving die hij als ‘tendentieus’ typeert en die zelfs zijn partijleider (ook leider van Nederland) Mark Rutte ‘opgeblazen en opgepompt’ noemt? De premier vindt het maar vreemd dat er zoveel ophef is ontstaan over iemand „die een paar keer een declaratiefout heeft gemaakt”.

Ik heb er voor de zekerheid nog even de krant bij gepakt. Hoe hadden die verslaggevers twee pagina’s gevuld met enkele declaratiefouten? Het leek me een kunststuk van belang; als je dát als verslaggever lukt moet je niet in de journalistiek blijven, maar romanschrijver worden. Maar ik moet de verslaggevers teleurstellen, ze moeten toch maar journalist blijven want hun fantasie schiet te kort: in totaal noemen ze twintig voorbeelden van dubieus declaratiegedrag door Verheijen. Dat is geen klein bier, zoals ze dat ook in Venlo, waar ze erg van bier houden, zouden noemen.

Ook in andere opzichten overtuigt de verdediging van Verheijen (en de premier) nog niet. Met de chauffeur van de overheid (kosten 500 euro) reed hij naar een party van Ed Nijpels in Langweer en naar PSV-VVV in Eindhoven. Hij vindt dit ‘zakelijk’, maar hoe ‘zakelijk’ is het om met Nijpels en zijn vrienden feest te vieren in Friesland? Als bestuurder moet hij zich in netwerken begeven, vindt hij, maar we mogen toch aannemen dat hij het netwerk van Nijpels zo langzamerhand wel goed genoeg kende?

En waarom moest hij zich eerder ook al begeven in het netwerk van Jos van Rey, Tilman Schreurs en Piet van Pol, drie van corruptie verdachte lieden? Waarop hebben ze geproost toen ze die wijn dronken van 127 euro per fles? Op de goede samenwerking?

„Kleine, dunne feitjes”, noemen ze het bij de VVD. Hoe dik moeten de feiten (en fouten) daar zijn voor de VVD werkelijk ongerust wordt? Of zijn ze wel degelijk ongerust over het Limburgse gesjoemel en doen ze maar alsof?

Daar wil ik het in deze tendentieuze, opgeblazen en opgepompte column graag bij laten.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het is beter dat je je niet al te veel inleeft

Je zegt het zo makkelijk als iemand vertelt over hoe hij of zij zich voelt: ‘Ja dat kan ik me voorstellen’. Ik probeer tegenwoordig te zeggen dat ik iets wel kan ‘begrijpen’. Dat is gekomen na het lezen van een verhaal van Alice Munro, over een vrouw wier drie kinderen door haar man zijn vermoord. Haar therapeute zegt soms dat ze zich dingen kan voorstellen. Dan komt de vrouw in opstand. Niemand kan zich in haar positie indenken.

En zo is het ook. Je hebt meestal geen benul van wat iets voor een ander betekent. Als je je de situatie van een ander probeert voor te stellen, denk je je in in hoe het voor jouzelf zou zijn om in die situatie te verkeren. Wat niet hetzelfde is.

Het is nog erger: vaak wíl je je de situatie van een ander helemaal niet voorstellen. Je wilt niet steeds weten hoe het is voor je vriendin die weduwe is geworden, voor je broer die werkloos is. Ik keek van de week naar de documentaire De kleine wereld van Machteld Cossee door Hetty Nietsch. Machteld Cossee is een mooie, intelligente vrouw die in de documentaire van haar 32ste tot haar 38ste gevolgd wordt. Ze heeft het syndroom van Usher, wat betekent dat ze slechthorend is en steeds slechter zal gaan horen. Ze ziet ook slecht, het is alsof ze door een rietje kijkt, legt ze zelf uit. Ook dat zicht kan nog verder afnemen.

Op een dag neemt ze twee goede vriendinnen mee naar het blindeninstituut. Die krijgen doppen op hun oren en een speciale bril op, zodat ze kunnen beleven wat Machteld gewoonlijk ziet en hoort. De ene doet al gauw huilend de bril weer af. „Sorry Machteld” snikt ze, „Sorry.”

Ze dwingt zichzelf tot inleving. Maar iets in haar wil dat helemaal niet, want de wereld waar ze dan in terecht komt, is angstaanjagend.

De documentaire laat steeds even zien en horen hoe de wereld voor Machteld is, hoe onoverzichtelijk, hoe vaag van geluid. De kijker is elke keer opgelucht als alles weer ‘gewoon’ wordt.

Zodat je je na een poosje afvraagt of er wel iemand is in Machtelds omgeving die zich in haar situatie indenkt. Waarschijnlijk niet. Niet uit onwil of gemenigheid. Maar uit onvermogen.

Hoewel: ook uit onwil. De wereld wordt aanzienlijk minder plezierig als je je almaar op volle kracht moet realiseren dat een ander bijna niets ziet of hoort. Dat de vriendin die je op je verjaardag vraagt hulpeloos alleen is in de rommelige herrie, tussen de grotendeels onbekende gezichten die ze zich niet eigen kan maken. Dan doe je maar liever of het reuzeleuk is dat ze is gekomen.

Machteld heeft een man en kleine kinderen. De man komt er soms ook niet meer uit. De irritaties lopen op: „Denk je dat ik dat kan zien?!”

Hij gaat af en toe maar eens dansen met vrienden tot diep in de nacht. Dan stelt hij zich waarschijnlijk liever niet voor hoe zij zich voelt, al kon je dat aan haar gezicht, dat ze in de plooi probeerde te houden, best zien. Maar als hij moet denken aan hoe het voor haar is, alleen thuis met de twee kinderen die ze slecht ziet en hoort, de enorme inspanning die dat haar kost, en de weggedrukte wetenschap dat zij nooit meer uit zal gaan, dan kan hij ook niet meer leven. Het is beter dat hij zich niet al te veel inleeft.

Marjoleine de Vos

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Krijgt Verheijen nu ook een boete, net als ander burgers?

Analyse
Integriteit
De VVD is streng op integriteit. Maar dat is ze niet voor het eigen Kamerlid dat duizenden euro’s te veel declareerde.
Door onze redacteur Petra de Koning
DEN HAAG. Stel: je hebt een bijstandsuitkering en je meldt net niet op tijd bij de sociale dienst dat je bent gaan samenwonen. Dat geef je ‘ruiterlijk toe’ en je betaalt terug wat je te veel kreeg, net als VVD-Kamerlid Mark Verheijen die als Limburgs gedeputeerde onterecht voor duizenden euro’s onkosten declareerde. Hij zei: „Ik ben politicus, geen heilige.” Als bijstandsgerechtigde ben je dat ook niet. Is dan alles weer in orde, zoals de VVD-top vindt over Verheijen?

Nee. Je krijgt een boete. Zelfs als je niets aan je fout kunt doen. Zoals ‘Karin’, uit een rapport van de Nationale ombudsman over de Fraudewet begin december: ze moest bij uitkeringsinstantie UWV een wijziging doorgeven, maar wachtte nog op haar DigiD-wachtwoord. Dat meldde ze telefonisch bij het UWV en er leek geen probleem te zijn. Toch kreeg ze een boete van 150 euro.

Niemand verwacht van Verheijen dat hij een heilige is. Zo hoog hoeft de lat ook niet te liggen: het is genoeg als je je aan de regels houdt. Maar wat verwacht de VVD als grootste partij van Nederland eigenlijk van burgers? Moet ‘Karin’ wel een heilige zijn?

Meteen na het rapport van de ombudsman, dat vol staat met zulke voorbeelden, stelde minister Lodewijk Asscher (Sociale Zaken, PvdA) voor om de Fraudewet aan te passen. Want zó was het natuurlijk niet bedoeld. De hele Tweede Kamer steunde hem, op één partij na: de VVD. Die vond het genoeg als er in de uitvoering van de wet wat veranderde, maar de partij wacht nu het wetsvoorstel af. Begin deze week kondigde Asscher aan dat de nieuwe wet er na de zomer komt.

Kiezers willen ‘moderne heiligen’
Geen andere partij wil het belastinggeld dat naar uitkeringsgerechtigden gaat zo grondig bewaken als de VVD. De partij wil voorkomen dat werklozen die in de bijstand komen meteen met vakantie kunnen gaan. En als er in één huishouden zes bijstandsgerechtigden zijn, mag hun gezamenlijk inkomen van de VVD niet boven één modaal inkomen uitkomen.

Als je strenge normen oplegt aan de ander, dan ook aan jezelf. VVD-leider en premier Mark Rutte vindt bijvoorbeeld dat er te veel politici zijn. Dan krijg je, zei hij eerder, de ‘Mercedes-democratie’: „Van die wethouders die in de auto met chauffeur springen om te gaan vergaderen met ongeveer dezelfde bestuurders met wie ze net vergaderd hebben.” Zonde van het belastinggeld. Hij zei eerder ook: „Wij zetten als grootste partij de standaard op het gebied van integriteit.”

Uit recent promotieonderzoek van politicoloog Claartje Brons, die diepte-interviews hield onder kiezers, blijkt dat burgers politici graag zien als moderne heiligen. Als ze niet zo perfect blijken te zijn, haalt dat het vertrouwen in politici onderuit. Politiek historicus Gerrit Voerman van de Rijksuniversiteit Groningen noemt het „natuurlijk niet terecht” dat kiezers zulke verwachtingen hebben. „Het zijn ook gewoon mensen. Maar tegelijk: zij zijn de wetgevers, zij stellen de norm. Van hen mag je verwachten dat ze zich aan de regels houden. En je kunt natuurlijk niet zeggen dat iemand die zich aan de regels houdt, meteen ook een heilige is.”

VVD-integriteitscommissie
Als je als partij een integriteitscode hebt, of een integriteitscommissie zoals de VVD, dan kan dat helpen om integer te blijven, denkt Voerman: „Je stelt als partij eisen aan je mensen.”

Maar het kan als een boemerang op je terugslaan, als de partijtop zo’n kwestie als met Verheijen meteen afdoet als ‘opgeblazen’. „Ik begrijp niet dat de VVD het niet heeft voorgelegd aan de eigen integriteitscommissie”, zegt Voerman. „Daar heb je zo’n commissie toch voor? Het is niet de eerste keer dat er ophef is over Verheijen.”

Nog los van de schade voor de eigen reputatie zou de VVD volgens Voerman ook aandacht moeten hebben voor het aanzien van de politiek in het algemeen. „Dit soort affaires bevestigt de populistische kritiek op de gevestigde politieke elite: ze luisteren niet naar gewone mensen en regelen de baantjes en voordelen onder elkaar.”

De VVD kon vanochtend nog geen antwoord geven op de vraag waarom de kwestie-Verheijen niet wordt voorgelegd aan de integriteitscommissie.

Petra de Koning
Met medewerking van Anne Vader.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ouderen

???????????????????????????????

Ouderen.

Vorige week kreeg minister-president Mark Rutte veel lof voor de manier waarop hij de begroting behandelde in de Kamer. Helaas zei hij wel wat dingen waar ik nogal kwaad om werd. ’Veertigers zijn veel minder kapitaalkrachtig dan ouderen en de laatste jaren hebben ouderen 25% meer inkomen gekregen.’
Wat een ongelooflijk domme opmerkingen van de premier. Ten eerste: logisch dat je minder kapitaal hebt als je veertig bent, je hebt dan namelijk nog vijfentwintig jaar om meer kapitaal te verwerven en 25% meer inkomen? Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar mijn pensioen is in drie jaar tijd 30% minder geworden. Het gaat mij niet om het geld, het gaat mij erom dat ouderen weer worden afgeschilderd als hebberige geldwolven. Toen vorig jaar Samsom bij een Libelle-debat iets dergelijks deed, kreeg hij een bak kritiek over zich heen. Nu reageerde niemand. Of toch wel: Wilders, die vond dat het kabinet zich niks aantrekt van ouderen. En dat ze 24 uur lang in luiers liggen. Ouderen afgeschilderd als in luiers liggend… Rutte en Wilders, doen jullie eens even normaal!
Het imago van de ouderen in Nederland is gewoon slecht en eigenlijk zouden twee vooraanstaande politici juist iets aan die imagoverbetering kunnen doen. Nee, ze wrijven alle vooroordelen nog eens extra in.
We weten toch hopelijk wel, ook daar in Den Haag, dat het grootste deel van de ouderen gezond is en zelfstandig woont? Dat ze af en toe op de kleinkinderen passen of vrijwilligers zijn bij de sportclub, zodanig dat als ouderen daarmee op zouden houden de hele sportwereld in elkaar stort? Dat veel ouderen dolgraag nog zouden werken, maar dat je als vijftiger al niet meer aan de bak komt, laat staan als zestiger, dan word je gewoon keihard weggelachen. Ze weten daar toch hopelijk ook dat de generatie die nu geboren wordt zeker de 100 haalt en dat over een paar jaar in Nederland alleen al vijf miljoen ouderen zijn? Iets minder dan de helft van de Nederlandse bevolking, dat zijn wel kiezers, heren, opgelet. En die voelen zich niet aangesproken als het over geldwolven of luiers gaat.
Velen in Nederland benaderen ouderen keihard. Op de radio gaat het vaak over ’lijken’, waarmee ouderen bedoeld worden. Een vriendin van mij, met prachtig wit haar, kreeg van haar buurvrouw de vraag of haar hersencellen net zo grijs waren of dat ze iets echt niet begreep.
Op deze column krijg ik elke week reacties. Soms kritisch, soms positief. Het kwaadst word ik van opmerkingen die ik krijg over mijn leeftijd. ’Wordt het niet eens tijd dat je van je pensioen gaat genieten?’ ’Ach mevrouw, wat denkt u nou nog te bereiken? U staat volkomen buiten de maatschappij, u heeft niets meer te zeggen.’ Dit alles staat wel in flagrante tegenstelling met meer zuidelijke landen, waar prijs wordt gesteld op ervaren mensen die je kunnen behoeden voor fouten die zijzelf al in het verleden gemaakt hebben.
Maar nee, in Nederland ontslaan we gewoon oudere mensen en kieperen daarmee een bak ervaring over boord. Leeftijdsdiscriminatie mag niet van de wet, maar het gebeurt overal. Eigenlijk zou ik iedereen die met een leeftijdsdiscriminerende opmerking op deze column reageert wel voor de rechter willen slepen. Alleen, dat laat de hoogte van het pensioen niet toe.
http://www.catherine.nl

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , | Een reactie plaatsen

Dove Kwasten

Schilders met auditieve beperking bundelen hun krachten
Dove kwasten’

Schilder Hans van Hartskamp (49) is een goed horende slechthorende. Daar merk je dankzij zijn gehoorapparaat niet of nauwelijks wat van. Toen hij er bij zijn vorige werkgever uitvloog, vanwege de crisis, besloot hij niet bij de pakken neer te gaan zitten. „Ik deed wat marktonderzoek en besloot mijn eigen schildersbedrijf op te richten, met alleen dove werknemers in dienst. Een succes”, lacht de aimabele schilder vol zelfspot, „want wij hebben aan een half woord genoeg!
Je moet er maar op komen. Van Hartskamp steekt met zijn initiatief slechthorende en dove collega’s een hart onder de riem. „Veel jongens zoals ik zitten thuis en daar worden ze helemaal gek. Werkgevers zien vaak beren op de weg als doven het arbeidstraject in moeten. Ik helemaal niet, ik zie er alleen maar de voordelen van.”

„Neem de verbouwing van De Kuip in Rotterdam”, geeft Van Hartskamp als voorbeeld. „Er komt een verdieping bovenop te liggen en daar gaan ze zometeen met een dikke driehonderd man mee aan de slag. Je denkt toch niet dat daar één dove tussen zit? Die sneeuwen daar helemaal onder. Er wordt de draak met ze gestoken, ze worden bedonderd en dan zitten ze straks in hun eentje in een hoekje te schaften. Dat werkt dus niet.”

Hij geeft een persoonlijk voorbeeld van de problematiek: „Op mijn 19e werkte ik zelf bij Appie van Leur in Utrecht op de Maliebaan. Zonder enige twijfel de allerbeste baas die ik ooit heb gehad. Maar in die tijd had ik nog geen gehoorapparaat. Iemand vroeg mij op een gegeven moment om de stekker uit het stoomapparaat te trekken. Maar ik verstond het verkeerd en kwam met de telefoon terug. Nou, ik kan je vertellen dat je dan wordt afgemaakt. Keiharde humor, die zeker niet goed is voor je zelfvertrouwen op die leeftijd. Maar zo werkt het gewoon wél binnen het wereldje.”

Mede door die pijnlijke ervaring besloot Van Hartskamp met een clubje dove schilders en timmermannen zijn eigen klusbedrijf te starten. „Polen en Turken schilderen ook. Dus daarin kan ik me niet onderscheiden. Wél met deze club mensen.” Maar waarom zou je in hemelsnaam gebruik van een paar ’dove kwasten’? De ogen van Van Hartskamp beginnen te twinkelen wanneer hij alle voordelen opsomt.

„Wij veroorzaken totaal geen geluidsoverlast. We horen niets, dus de radio hoeft bij ons nooit aan te staan. En dat is toch altijd een veelgehoorde klacht bij mensen, dat de muziek op 200 staat? Bovendien”, grinnikt Hans, „kunnen wij geen gehoorbeschadiging oplopen. Telefoontjes tussendoor? Geen last van, want we hebben niets aan ons mobieltje. We kunnen alleen whatsappen. Sta ik in Utrecht op een steiger, hoor ik sommige kerels tien tot vijftien minuten lullen over hoe hun favoriete voetbalclub het het afgelopen weekeinde heeft gedaan. Ook dat tref je bij ons niet aan. We verspillen geen tijd en zijn veel productiever dan de gemiddelde bouwvakker. Nogmaals, zo’n stadion met driehonderd man verbouwen, dat werkt niet. Maar een woningbouwvereniging met pak ’m beet twintig appartementen? Daar draaien wij onze handen niet voor om.”

Erkenning

Ook streeft Van Hartskamp naar meer erkenning voor ’zijn’ dove klussers. „Ewout Hettema, Nico Borst en Eric van Zoomeren, waarmee ik samenwerk, zijn volledig doof. Maar een hoop mensen trekken dan meteen de vergelijking met een sociale werkplaats. Nou, we zijn niet achterlijk! Sterker nog, we zijn stuk voor stuk volledige gediplomeerde vakmannen.”

Om het onderhoudstraject in goede banen te leiden, is Hans van Hartskamp er als enige goedhorende schilder, altijd bij. „Je moet de jongens namelijk niet laten schrikken. Gewoon normaal praten en gebaren gebruiken. En dan komt je woning er prima uit te zien. Overigens zoeken we aansluiting met vastgoedbedrijven, er valt voor hen veel voordeel te behalen door met ons samen te werken.”

Bron: De Telegraaf 12-5-2014

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen